Avond in Athene – Lukumades

20171020_213518Eolou & Ag. Eirinis is de gezellige straat waar de Lukumades shop zich bevindt. Een paar tafeltjes op het terras, enkele barkrukken aan de straatkant en een open toog waar je kan bestellen. Binnen hangende planten en een warmrode gloed van neonverlichting. Tekst op de muur in een trendy lettertype. Urban style meets Greeks tradition. Ik vind het interieur al meteen leuk, maar natuurlijk zijn we hier om de lukumades te proeven!

Oliebollen of smoutebollen associëren we bij ons met de kermis. Of het nu winter is of zomer, ik kan er nooit aan voorbij. Aanschuiven aan het kraam en dan een grote puntzak bestellen, het liefst met veel bloemsuiker erop. En dan een groot stuk bijten van de nog hete oliebol waarbij dan meestal je neus en kleren onder de witte poedersuiker geraken. Ook in Griekenland kan ik er niet aan weerstaan. Ik at ze voor het eerst in Kreta. Hier kan je ze niet echt kopen aan een kraam, ze worden gewoon gratis aangeboden na de maaltijd. Dan krijg je een schaaltje met die heerlijk krokante deegballetjes, glanzend van de lekkere Griekse honing, besprenkeld met sesamzaadjes en een snuifje kaneel en steeds vergezeld van een klein flesje ijsgekoelde raki. Eigenlijk zit je al overvol van alle lekkere mezzedes die je daarvoor hebt geproefd en dan brengen ze je dit goddelijke dessertje. Jullie raden het al, ik ben na het eten al meer dan eens moeten gaan liggen omdat mijn buik op ontploffen stond. Jammer dus, dat er nog geen kraampjes bestonden om ze als tussendoortje te eten. Tot Lukumades op dit geweldige idee kwam!

20171020_213905Ik sta naar de menulijst te turen. Keuzestress. Ga ik voor een chocoladetopping? Witte of melkchocolade? Kies ik een vulling? Chocolade of praliné? Of een topping en een vulling? Of bloemsuiker testen? Neem ik nog een bolletje ijs erbij? Oh jee, er zijn ook nog nootjes… Hazelnootjes, pistachenootjes of gekarameliseerde nootjes? Misschien all the way gaan? Van alles wat? Ik vraag aan mijn reisgenoot wat hij zal nemen. Maar hij worstelt met hetzelfde probleem. Bon, knopen doorhakken dus. ‘Ik ga voor de gewone versie: lukumades met honing!’ roep ik ineens uit. Kwestie van te kunnen vergelijken met het origineel, denk ik in mezelf. ‘Komen we dan morgen terug?’ plak ik eraan. Kan ik ook nog de rest proeven, bedenk ik snel. Hij knikt enthousiast. Omdat we toch al vol zitten van de pita, besluiten we een doosje te delen. De bediening gaat snel en ze zijn vriendelijk. De bestelling wordt doorgegeven en de oliebollen worden vers gebakken. We gaan alvast zitten op de barkrukken bij de toog. ‘Enjoy!’ zegt de jonge verkoopster met een brede glimlach wanneer ze ons de oliebollen serveert. Nieuwsgierig neem ik een hap. Ze zijn heerlijk!

Avond in Athene – Monastiraki

20171020_202833Het was de eerste avond in Athene en we hadden de metro genomen naar het bruisende Monastiraki. Het plein en de nauwe straatjes er rond overstroomden met kuierende mensen. De drukte kwam op me af als een veel te harde bal die ik net niet greep en in mijn buik sloeg. Ik wou gaan zitten. We kozen snel een vrij tafeltje uit in één van de vele restaurants niet ver van het plein. We bestelden Grieks bier en gyrospita. Het is een niet te weerstane combinatie: gegrild vlees, tzatziki, ui en dikke friet omwikkeld in een zacht broodje. De stroom mensen is onophoudelijk, obers lopen af en aan, ik verlang naar rust. Ineens schiet de man aan het tafeltje naast ons recht en zet het op een lopen. Verbaasd staar ik hem na. Zijn tafelgenoten blijven zitten en zelf heeft hij zijn jas laten hangen en is zijn glas nog halfvol. Ik vraag mij af wat er gaande is en waarom hij ineens is vertrokken. ‘Vreemd,’ denk ik, terwijl ik nog een hap neem van het pitabroodje.

Het duurt niet lang of er komen twee politieagenten aan. Waarom, ik weet het niet, maar Griekse politieagenten – net zoals Italiaanse – hebben een soort flair die je bij ons zelden waarneemt. Ze stralen iets heldhaftigs uit, iets trots. Ik heb me al vaak afgevraagd of dat voornamelijk aan hun uniformen ligt of aan hun overtuiging. Waarschijnlijk zouden de meesten het gewoon macho noemen, maar feit is dat je er niet gauw de spot mee drijft. Al brengen deze twee mij toch aan het lachen, het cliché is net iets te groot. De man die was gaan lopen, is er ondertussen ook weer bij. Zijn gezicht staat op onweer. Er wordt bier besteld. Een grote fles Amstel en twee glazen. ‘Is dat voor die agenten?’, vraag ik verbouwereerd aan mijn reisgenoot. De glazen worden voor de helft gevuld en er ontstaat een gesprek over koetjes en kalfjes. Ik wordt er nog steeds niet wijzer van. Er wordt niet gedronken en er worden ook geen vragen gesteld. Moesten de agenten vrienden zijn, dan zouden ze toch gaan zitten en op z’n minst van het bier drinken. En als ze agenten zijn in dienststaat, dan zouden ze toch vragen stellen over wat er is gebeurd. En waarom bestellen die mannen dan bier voor hen? Is dit de gewoonte? Ik probeer zo hard te luisteren dat ik vergeet te eten. De langste agent van de twee heeft besloten dat er genoeg smalltalk is geweest, dat zie ik aan zijn verveelde blik en zijn hoofd dat af en toe zijdelings draait, als het ware om de omgeving te screenen. Of misschien doet hij dat echt. Hij recht nu zijn rug en kijkt streng. ‘Dus je camera is gestolen? Hoeveel is die ongeveer waard? Heb je de persoon gezien die ermee wegliep? Kan je hem beschrijven? Waar hing je cameratas?’ Zijn collega met een iets kleiner gestalte, heeft inmiddels een notitieboekje uitgehaald waarin hij duchtig noteert. ‘Ach wat een ramp!’ klaagt de man. ‘En nu moet ik dit straks nog aan mijn vrouw uitleggen.’ Zijn tafelgenoten benadrukken de ernst van de situatie door luid en met de bijbehorende handgebaren tegen de agenten te herhalen wat hij reeds heeft gezegd. Er worden sigaretten opgestoken, het eten blijft onaangeroerd. Na zijn beschrijving besluit de agent: ‘We laten u zeker iets weten vanzodra we iets gevonden hebben. Maar het zal moeilijk worden. Ze werken in groep en ze zijn moeilijk te traceren.’ De man haalt zijn schouders op en steekt op Griekse wijze zijn kin vooruit, wat zoveel betekent als ‘en wat dan nog?’ De agenten herhalen dat ze hun uiterste best zullen doen. Daarna lopen ze verder de straat in waarna ze verdwijnen in de massa.

De bieren zijn blijven staan. Niet dat je van dit bier ooit dronken zou kunnen worden. Althans als Belg niet en ik vermoed zelfs als Griek niet. Maar heeft de crisis dan toch iets gewijzigd in dit land? Komt er dan toch een einde aan de voor wat hoort wat mentaliteit met de beroemde fakelakia en de politieke vriendendiensten? We eten de rest van onze pita en rekenen af. Op Instagram heb ik een nieuwe zaak ontdekt die Lukumades heet. Griekse oliebollen als dessert, wie kan daar nee tegen zeggen?

 

Greekimpression

Sharing impressions, creating experiences

Vivre Athènes

Sharing impressions, creating experiences

Family Experiences

Sharing impressions, creating experiences

Life In The Donkey Lane

Embracing the uncertain, trusting the journey

homeingreece

enjoying life in Greece, economic crisis and all!

Katerina's Kouzina

Sharing impressions, creating experiences

skopelosnews

a blog about life on Skopelos

Reilen en zeilen in Griekenland

Sharing impressions, creating experiences

Geertje in Griekenland

schrijfsels vanuit de havenstad Piraeus

Ander Griekenland

Just another WordPress.com site

%d bloggers liken dit: