Zagori – Hotel Porfyron

20160506_171648Jaren terug las ik in Griekenlandmagazine een artikel over hotel Porfyron. Dat rode huis in het bergdorp Ano Pedina in de Zagori sprak meteen tot mijn verbeelding. Ik dacht als ik ooit in de Zagori kom, dan wil ik naar dat rode huis.

Met ons busje reden we vanuit Ioannina de bergen in. We lieten de stadse drukte achter ons. Hoe hoger we klommen, hoe weidser het landschap. Ruige, kale bergen en groene vlaktes wisselden elkaar af. Er waren slechts weinig andere auto’s. Hoewel we op voorhand via mail goede instructies hadden gekregen van Rita, misten we de eerste keer toch de juiste afslag naar Ano Pedina. Maar we merkten het algauw en maakten rechtsomkeer. In geval van nood hadden we ook nog een telefoonnummer van haar. Dat was niet nodig. Na enige tijd reden we het bergdorp in. Links en rechts zagen we die typische huizen gebouwd uit de grijze natuursteen die je hier vindt met hun karakteristieke daken. Maar het rode huis zagen we nog niet meteen. We vervolgden het smalle weggetje omhoog toen ineens net iets hogerop nog het statige, rode huis tevoorschijn kwam. We parkeren het busje langs de weg en laden het gerief uit. Ik ben wat zenuwachtig. Rita klonk erg vriendelijk in de mails die we elkaar stuurden, maar hoe zal het in het echt meevallen? Langs een houten poortje komen we op de binnenkoer. Rechts op het terras likt een kat haar voorpoot en wrijft ermee over haar kop. Ze staart ons aan maar blijft rustig zitten. Er zijn twee deuren en we weten niet

meteen waar de ingang zich bevindt. Die recht voor ons wordt geopend. Rita komt uit de deuropening en heet ons welkom. We gaan binnen. Ik zie een prachtige, oude houten trap en een donkerhouten boekenkast. Ik hou van boeken in huis. Het was de Romeinse redenaar en filosoof Cicero die zei: een huis zonder boeken, is als een lichaam zonder ziel. Wanneer ik ergens kom en boeken zie, dan weet ik dat ik het wel zal kunnen vinden met de mensen die er wonen. Binnen was het schemerduister en stil. Rita liet ons onderling kiezen uit de vrije kamers. Luidruchtig overleg. Toen we er niet echt uitgeraakten, reikte ze ons één voor één een sleutel aan. Ze leek me op het eerste zicht wat onwennig. Of misschien was het iets anders. Er brak iets toen we binnenkwamen. Met onze onstuimige, stadse energie sloegen we haast de stilte aan diggelen. Misschien was het dat wat haar ongemakkelijk maakte. Waarschijnlijk was ze een ander soort klanten gewoon. Ik nam me voor erop te letten dat we als groep niet teveel lawaai maakten in huis. De oude houten trap kraakte onder onze voetstappen. Dit is wat oude huizen zo mooi maakt. Ze spreken, ze vertellen een verhaal. De kamer was ruim. De hoge ramen met smeedijzer ervoor keken uit op het dal. Ik ging op zoek naar een extra deken. Het was pas mei en hier in de bergen kon het nog goed afkoelen.

20160507_191146

DSC_0115Wanneer we opgefrist waren, gingen we terug naar beneden waar Rita ons had uitgenodigd voor een drankje aan de bar. In het smalle gangetje dat naar de leefruimte leidde, hing een kader aan de muur met een artikel. Ik bleef even staan lezen. ‘Toen ik het Griekse dorpje zag, was ik meteen verkocht.’ luidt de titel. Rita vertelt over haar leven, hoe ze haar Griekse man Yiannis ontmoette en hoe ze hier uiteindelijk in de Zagori terechtkwam.

Bij de bar bestellen we elk wat te drinken. In de leefruimte staat een grote, houten tafel die vol ligt met brochures, magazines en boeken. Langs de wand een houten rek met zelfgemaakte confituurtjes en enkele exemplaren van haar kookboek ‘Smaken van de Griekse Zagori’ dat ze zelf schreef en eerder dit jaar uitgebracht werd. Daarnaast een open haard en achterin de ruimte de tafels waar de gasten kunnen dineren. De bar die gevuld is met een hele reeks glazen flessen, oogt mooi. Rita legt uit dat dit het resultaat is van haar uit de hand gelopen hobby: likeurtjes maken. Dat ze er best fier op is, valt niet te ontkennen want na elk avondmaal krijgen we telkens een ander likeurtje te proeven.

DSC_0278Yiannis komt binnen langs de zijdeur en begroet ons. Ineens rinkelt de telefoon. Ik hoor haar zeggen dat we goed toegekomen zijn en er zo meteen aankomen. Wanneer ze neerlegt, vertaalt ze in het Nederlands dat het Lena was die vroeg of we eraan kwamen voor de workshop kaasmaken. Het heeft met kleine dingen te maken. Zomaar ineens voel ik me geen toerist meer. Het lijkt wel alsof we al deel uitmaken van het dorp. En ook hier krijgen we steeds meer het huiselijke gevoel. Zoals ’s avonds bijvoorbeeld wanneer de gasten eten en Yiannis even op een stoel gaat zitten terwijl hij een boek leest. En Rita die achter de toog aan haar computer zit en even facebook checkt. Of wanneer ik na de hike in de Vikos kloof de volgende dag opsta met keiharde spierpijn en ze me een zalf wil geven om de pijn te verlichten. Of wanneer één van ons ziek wordt en een dag in bed belandt en ze aanbiedt om wat thee of soep te maken. Wanneer we vertrekken, wordt er hartelijk afscheid genomen. Hotel Porfyron werd voor even ook ons rode huis.

Hotel Porfyron – een kookworkshop met Yiannis en Rita

dsc_0267We komen terug van onze uitstap naar de archeologische site van Dodoni. Buiten op het terras van hotel Porfyron wachten de katten ons op, terwijl we binnen verwelkomd worden door Rita. ‘Hebben jullie het naar jullie zin gehad?’ vraagt ze vriendelijk. ‘Als jullie het goed vinden, beginnen we zo met de kookworkshop. Maar misschien willen jullie eerst nog wat te drinken?’ Dat lijkt ons een heel goed plan. We nestelen ons in de zetels bij het haardvuur om even tot rust te komen. Maar als gastvrouw of –heer kan je niet op je luie kont gaan zitten, want straks komen de gasten en dus moet het avondmaal op tijd klaar zijn. Rita komt ons halen en vraagt of we klaar zijn om te koken. We volgen haar de keuken in, waar we één voor één een kleurrijke schort krijgen om aan te trekken. De mannen zijn net iets minder enthousiast en blijven wat treuzelen, maar na wat gesputter binden ze toch ook hun schort voor.

We beginnen met het dessert. Rita legt ons stap voor stap uit hoe we het sinaasappelgebak maken. Eerst halen we de zeste van de sinaasappels om ze in te koken en er siroop van te maken. Voor het gebak zelf gebruikt Rita onder andere yoghurt. De Griekse keuken is een heel lekkere keuken, maar een niet altijd even lichte keuken. En als het op gebak aankomt, zijn de Grieken echte zoetebekken. De meeste zoetigheden zijn doordrenkt van honing of suikersiroop. Daar heeft Rita echter wat op gevonden. Zonder in te boeten op smaak, bedenkt ze een manier om de gebakjes of het eten lichter te maken. Zo ook door bijvoorbeeld yoghurt te gebruiken. Het sinaasappelgebak kan al snel de oven in, waarna ze vraagt of ze ons iets te drinken kan aanbieden. We bestellen enkele glazen rode wijn en een paar biertjes. Wanneer Yiannis langs de keukendeur binnenkomt met in zijn handen een schaal verse courgettes, kijkt hij een beetje verbaasd op. Stiekem bekent Rita: ‘Dit is de eerste keer dat er drankjes worden geserveerd tijden een workshop.’ Geen tijd om veel te leuteren, Yiannis gaat meteen aan de slag. ‘Wie van jullie wil de aubergines snijden?’ Hij toont voor hoe het moet. We voelen meteen: dit is zijn terrein. Het moet precies zijn, de plakjes mogen niet te dik en niet te dun.

dsc_0240We gaan moussaka maken, ik kijk er alvast naar uit. De aubergines gaan in een ‘tapsi’, een ‘ronde, blikken schaal’ de oven in. Dit lijkt me ook een trucje van Rita. Meestal worden alle groenten in een pan gefrituurd, maar door ze in de oven te bakken wordt er veel minder vet opgeslorpt waardoor de moussaka minder zwaar zal zijn. Ook de Griekse courgettes, die er anders uitzien dan de onze, ze zijn lichtgroen en kleiner van vorm, worden in de schijfjes gesneden. De overgebleven courgettes worden geraspt en uitgelekt om het voorgerecht te bereiden. Ik nip van mijn glas rode wijn en laat mijn ogen dwalen over de aluminium keuken. Het mooist van al vind ik de oude blikken schalen, geblutst en gekrast en de zwartgeblakerde pan waarin de courgettes worden gebakken. Hoe het precies komt, weet ik niet, maar in de oudste potten en pannen maak je het lekkerste eten. Ik neem nog enkele foto’s en overhandig dan m’n camera zodanig dat ik ook even de handen uit de mouwen kan steken. De gehaktsaus met tomaten die heeft staan pruttelen op het vuur, mag nu uitgestreken worden op de laagjes gebakken aardappel, aubergine en courgette. Als laatste wordt de bechamel gemaakt. Vele handen maken licht werk en de kookworkshop gaat snel vooruit.

Rita komt snel even checken in de oven hoe het met het sinaasappelgebak gaat. Het mag er bijna uit. We hebben enkel nog het voorgerecht om klaar te maken. De ingrediënten voor de courgettetaart worden gemengd, geraspte courgette, eieren, bloem, feta kaas, een scheutje melk en verse munt. De volgende ‘tapsi’ is klaar om de oven in te gaan.

Rita zet de schaal met de cake op het aanrecht in het midden zodanig dat de sinaasappelsiroop erover kan gegoten worden. De keuken is gevuld met allerlei geuren. Er rest ons nog een beetje tijd en Yiannis laat ons de cantharellen die we met hem in het eikenbos gaan plukken zijn, in fijne stukjes snijden. Dit zal hij straks voor ons nog klaarmaken als extra voorgerechtje. Onze taak zit er op en onze schorten kunnen terug aan de haak.

We vonden het allen een leuke ervaring, maar natuurlijk ‘The proof of the pudding is in the eating’. We konden niet wachten om te proeven! Na een verkwikkende douche namen we plaats aan tafel. Er was nog een andere tafel met gasten die onze bereidingen zou proeven. Als eerste worden de verse cantharellen die lichtjes aangebakken zijn op tafel geserveerd, samen met de overheerlijke muzithra kaas die we samen met Lena hadden gemaakt. Wat een verwennerij! Alles was geslaagd, behalve dat we net iets teveel zout in onze courgettetaart hadden gestrooid. Yiannis brengt de andere gastentafel op de hoogte dat wij mee in de keuken hebben gestaan. Ze glimlachen tevreden naar ons. We hebben de test doorstaan!

Greekimpression

Sharing impressions, creating experiences

Vivre Athènes

Sharing impressions, creating experiences

Family Experiences

Sharing impressions, creating experiences

Life In The Donkey Lane

Embracing the uncertain, trusting the journey

homeingreece

enjoying life in Greece, economic crisis and all!

Katerina's Kouzina

Sharing impressions, creating experiences

skopelosnews

a blog about life on Skopelos

Reilen en zeilen in Griekenland

Sharing impressions, creating experiences

Geertje in Griekenland

schrijfsels vanuit de havenstad Piraeus

Ander Griekenland

Just another WordPress.com site

%d bloggers liken dit: