Avond in Athene – Lukumades

20171020_213518Eolou & Ag. Eirinis is de gezellige straat waar de Lukumades shop zich bevindt. Een paar tafeltjes op het terras, enkele barkrukken aan de straatkant en een open toog waar je kan bestellen. Binnen hangende planten en een warmrode gloed van neonverlichting. Tekst op de muur in een trendy lettertype. Urban style meets Greeks tradition. Ik vind het interieur al meteen leuk, maar natuurlijk zijn we hier om de lukumades te proeven!

Oliebollen of smoutebollen associëren we bij ons met de kermis. Of het nu winter is of zomer, ik kan er nooit aan voorbij. Aanschuiven aan het kraam en dan een grote puntzak bestellen, het liefst met veel bloemsuiker erop. En dan een groot stuk bijten van de nog hete oliebol waarbij dan meestal je neus en kleren onder de witte poedersuiker geraken. Ook in Griekenland kan ik er niet aan weerstaan. Ik at ze voor het eerst in Kreta. Hier kan je ze niet echt kopen aan een kraam, ze worden gewoon gratis aangeboden na de maaltijd. Dan krijg je een schaaltje met die heerlijk krokante deegballetjes, glanzend van de lekkere Griekse honing, besprenkeld met sesamzaadjes en een snuifje kaneel en steeds vergezeld van een klein flesje ijsgekoelde raki. Eigenlijk zit je al overvol van alle lekkere mezzedes die je daarvoor hebt geproefd en dan brengen ze je dit goddelijke dessertje. Jullie raden het al, ik ben na het eten al meer dan eens moeten gaan liggen omdat mijn buik op ontploffen stond. Jammer dus, dat er nog geen kraampjes bestonden om ze als tussendoortje te eten. Tot Lukumades op dit geweldige idee kwam!

20171020_213905Ik sta naar de menulijst te turen. Keuzestress. Ga ik voor een chocoladetopping? Witte of melkchocolade? Kies ik een vulling? Chocolade of praliné? Of een topping en een vulling? Of bloemsuiker testen? Neem ik nog een bolletje ijs erbij? Oh jee, er zijn ook nog nootjes… Hazelnootjes, pistachenootjes of gekarameliseerde nootjes? Misschien all the way gaan? Van alles wat? Ik vraag aan mijn reisgenoot wat hij zal nemen. Maar hij worstelt met hetzelfde probleem. Bon, knopen doorhakken dus. ‘Ik ga voor de gewone versie: lukumades met honing!’ roep ik ineens uit. Kwestie van te kunnen vergelijken met het origineel, denk ik in mezelf. ‘Komen we dan morgen terug?’ plak ik eraan. Kan ik ook nog de rest proeven, bedenk ik snel. Hij knikt enthousiast. Omdat we toch al vol zitten van de pita, besluiten we een doosje te delen. De bediening gaat snel en ze zijn vriendelijk. De bestelling wordt doorgegeven en de oliebollen worden vers gebakken. We gaan alvast zitten op de barkrukken bij de toog. ‘Enjoy!’ zegt de jonge verkoopster met een brede glimlach wanneer ze ons de oliebollen serveert. Nieuwsgierig neem ik een hap. Ze zijn heerlijk!

Hotel Porfyron – een kookworkshop met Yiannis en Rita

dsc_0267We komen terug van onze uitstap naar de archeologische site van Dodoni. Buiten op het terras van hotel Porfyron wachten de katten ons op, terwijl we binnen verwelkomd worden door Rita. ‘Hebben jullie het naar jullie zin gehad?’ vraagt ze vriendelijk. ‘Als jullie het goed vinden, beginnen we zo met de kookworkshop. Maar misschien willen jullie eerst nog wat te drinken?’ Dat lijkt ons een heel goed plan. We nestelen ons in de zetels bij het haardvuur om even tot rust te komen. Maar als gastvrouw of –heer kan je niet op je luie kont gaan zitten, want straks komen de gasten en dus moet het avondmaal op tijd klaar zijn. Rita komt ons halen en vraagt of we klaar zijn om te koken. We volgen haar de keuken in, waar we één voor één een kleurrijke schort krijgen om aan te trekken. De mannen zijn net iets minder enthousiast en blijven wat treuzelen, maar na wat gesputter binden ze toch ook hun schort voor.

We beginnen met het dessert. Rita legt ons stap voor stap uit hoe we het sinaasappelgebak maken. Eerst halen we de zeste van de sinaasappels om ze in te koken en er siroop van te maken. Voor het gebak zelf gebruikt Rita onder andere yoghurt. De Griekse keuken is een heel lekkere keuken, maar een niet altijd even lichte keuken. En als het op gebak aankomt, zijn de Grieken echte zoetebekken. De meeste zoetigheden zijn doordrenkt van honing of suikersiroop. Daar heeft Rita echter wat op gevonden. Zonder in te boeten op smaak, bedenkt ze een manier om de gebakjes of het eten lichter te maken. Zo ook door bijvoorbeeld yoghurt te gebruiken. Het sinaasappelgebak kan al snel de oven in, waarna ze vraagt of ze ons iets te drinken kan aanbieden. We bestellen enkele glazen rode wijn en een paar biertjes. Wanneer Yiannis langs de keukendeur binnenkomt met in zijn handen een schaal verse courgettes, kijkt hij een beetje verbaasd op. Stiekem bekent Rita: ‘Dit is de eerste keer dat er drankjes worden geserveerd tijden een workshop.’ Geen tijd om veel te leuteren, Yiannis gaat meteen aan de slag. ‘Wie van jullie wil de aubergines snijden?’ Hij toont voor hoe het moet. We voelen meteen: dit is zijn terrein. Het moet precies zijn, de plakjes mogen niet te dik en niet te dun.

dsc_0240We gaan moussaka maken, ik kijk er alvast naar uit. De aubergines gaan in een ‘tapsi’, een ‘ronde, blikken schaal’ de oven in. Dit lijkt me ook een trucje van Rita. Meestal worden alle groenten in een pan gefrituurd, maar door ze in de oven te bakken wordt er veel minder vet opgeslorpt waardoor de moussaka minder zwaar zal zijn. Ook de Griekse courgettes, die er anders uitzien dan de onze, ze zijn lichtgroen en kleiner van vorm, worden in de schijfjes gesneden. De overgebleven courgettes worden geraspt en uitgelekt om het voorgerecht te bereiden. Ik nip van mijn glas rode wijn en laat mijn ogen dwalen over de aluminium keuken. Het mooist van al vind ik de oude blikken schalen, geblutst en gekrast en de zwartgeblakerde pan waarin de courgettes worden gebakken. Hoe het precies komt, weet ik niet, maar in de oudste potten en pannen maak je het lekkerste eten. Ik neem nog enkele foto’s en overhandig dan m’n camera zodanig dat ik ook even de handen uit de mouwen kan steken. De gehaktsaus met tomaten die heeft staan pruttelen op het vuur, mag nu uitgestreken worden op de laagjes gebakken aardappel, aubergine en courgette. Als laatste wordt de bechamel gemaakt. Vele handen maken licht werk en de kookworkshop gaat snel vooruit.

Rita komt snel even checken in de oven hoe het met het sinaasappelgebak gaat. Het mag er bijna uit. We hebben enkel nog het voorgerecht om klaar te maken. De ingrediënten voor de courgettetaart worden gemengd, geraspte courgette, eieren, bloem, feta kaas, een scheutje melk en verse munt. De volgende ‘tapsi’ is klaar om de oven in te gaan.

Rita zet de schaal met de cake op het aanrecht in het midden zodanig dat de sinaasappelsiroop erover kan gegoten worden. De keuken is gevuld met allerlei geuren. Er rest ons nog een beetje tijd en Yiannis laat ons de cantharellen die we met hem in het eikenbos gaan plukken zijn, in fijne stukjes snijden. Dit zal hij straks voor ons nog klaarmaken als extra voorgerechtje. Onze taak zit er op en onze schorten kunnen terug aan de haak.

We vonden het allen een leuke ervaring, maar natuurlijk ‘The proof of the pudding is in the eating’. We konden niet wachten om te proeven! Na een verkwikkende douche namen we plaats aan tafel. Er was nog een andere tafel met gasten die onze bereidingen zou proeven. Als eerste worden de verse cantharellen die lichtjes aangebakken zijn op tafel geserveerd, samen met de overheerlijke muzithra kaas die we samen met Lena hadden gemaakt. Wat een verwennerij! Alles was geslaagd, behalve dat we net iets teveel zout in onze courgettetaart hadden gestrooid. Yiannis brengt de andere gastentafel op de hoogte dat wij mee in de keuken hebben gestaan. Ze glimlachen tevreden naar ons. We hebben de test doorstaan!

Grieks eten in Brussel – restaurant Strofilia

20161019_12434220161019_124350Een regenachtige, winderige herfstdag in Brussel, de gladde kasseien weerspiegelen de stad in plassen. We haasten ons van de parking naar, wat voor mij nog een verrassing was, het Griekse restaurant Strofilia. Helemaal blij – dit stond op mijn verlanglijstje – stappen we binnen.  Het interieur oogt modern, witte tafels en stoelen, kleurrijke palen, abstracte vormen in de muren en deuren verwerkt. Een wand is volledig bedekt met houten restanten van wijnkratten. Ook de bar oogt trendy, dit soort plekje zou je ook in Thessaloniki kunnen vinden of in eender welke grote stad. Achteraan bevindt zich nog een zaal, er staan donkerhouten stoelen en tafels. Het meer klassieke interieur vormt een mooi contrast met het gedeelte vooraan. We worden vriendelijk onthaald door een jonge Griekse vrouw. Hoewel grote ramen uitgeven op straat, ben ik een andere wereld binnengestapt. Binnen is het gezellig warm en is het licht zacht, er speelt Griekse muziek op de achtergrond. Brussel vervaagt in de regen, binnen schijnt de Griekse zon.

We krijgen de menukaart en zoals het in Griekenland de gewoonte is, kiezen we geen voor- en hoofdgerecht, maar kiezen we voor enkele mezzedes, verschillende hapjes om te delen. Bij de aperitieven vind ik Mini ouzo en Varvayianni. We gaan voor de laatste. We bestellen verder fava, gemaakt van gele spliterwten, gegrilde octopus met gerijpte azijn uit Santorini, spanakorizo met biologische geitenkaas en als laatste een ‘gerestructureerde’ moussaka met langgegaard ossenstaartvlees in plaats van het gebruikelijke gehakt en yoghurtcrème in plaats van bechamelsaus.

Vooraan staat geschreven waar het in hun keuken om draait: eenvoudige, eerlijke ingrediënten omgetoverd tot hedendaagse gerechten, gebaseerd op de kennis van grootmoeders en Byzantijnse voorvaderen. Het duurt niet lang of de eerste bordjes worden al op tafel gebracht. Wie ooit octopus heeft gegeten aan een tafeltje vlakbij de zee, met zijn voeten in het zand, waar de versgevangen octopus nog net hing te drogen aan een draad, weet hoe deze moet smaken, hoe de textuur moet zijn. Ik steek een stukje in mijn mond, precies zoals het hoort te zijn! Ook de fava is heerlijk. De andere gerechtjes volgen en ik word niet ontgoocheld: ik proef Griekenland op mijn bord. We hebben nog zin in een dessert, voor het eerst vind ik halva van griesmeel op de kaart. We willen er elk één bestellen, maar de gastvrouw zegt dat één bordje voldoende zal zijn. De halva wordt gepresenteerd in een conservenblik en werd afgewerkt met honing- en tijmgelei. Grieks gebak is in vergelijking met onze desserts behoorlijk zoet, de gastvrouw had gelijk, één bordje volstond.

20161019_13252220161019_132532Ik heb geen zin om terug naar buiten te gaan, de regen gutst nu met dikke druppels uit de hemel. Wanneer we betaald hebben en rechtstaan om te vertrekken, groet ook de gastheer ons vriendelijk. ‘Hebben jullie geen paraplu meegenomen?’ Ik lach naar hem en haal mijn schouders op. We trotseren de bui, vastbesloten om nog eens terug te komen. Er is namelijk ook nog een wijnkelder en een groot assortiment Griekse wijnen om te ontdekken!

Smaken van de Griekse Zagori

Cover-Smaken-vd-Zagori-V-lrHoog in het Pindosgebergte, liggen enkele dorpen verscholen die de Zagoria dorpen genoemd worden. De natuur is er nog ongerept, in dit gebied leven nog beren en wolven. In één van deze dorpen, baten Rita Berends en haar man Yiannis Kirligitsis hotel Porfyron uit. Gebaseerd op de vele gerechten die ze hun gasten voorschotelen, bereid met de verse producten uit de omringende natuur, kwam een prachtig vormgegeven kookboek tot stand: ‘Smaken van de Zagori’.

Wat ik zo fijn vind aan dit kookboek, is dat het geen opsomming is van louter recepten. Rita neemt je mee op reis door haar Zagori, je wordt meegezogen in het verhaal. Haar passie die ze heeft voor de natuur, komt heel duidelijk naar voor. Ze vertelt niet alleen over de kruiden, de paddenstoelen, de aardbeitjes, de vlierbessen die er te vinden zijn, maar nu en dan serveert ze ook enkele praktische tips en weetjes.

Het boek is ingedeeld volgens de seizoenen en verder komt elke maand aan bod. Wat leuk is, is dat ze de maanden ook op z’n Grieks karakteriseert. Zo heeft elke maand een typische bijnaam, bv. juni wordt in het Grieks ook ‘kerasaris’ genoemd omdat dan de kersen rijp zijn. Nog een verrassende ontdekking, is het gebruik van dieren symbooltjes om aan te geven welk recept in welk seizoen het best gegeten kan worden. Zo helpen de schildpad, de gier, de beer en de wilde geit je op weg. De gerechten worden eenvoudig uitgelegd waardoor je geen drempelvrees krijgt om eraan te beginnen. Prachtige foto’s illustreren het geheel. Voor wie van Griekenland houdt, maar evengoed voor wie van een pure, eerlijke keuken houdt, is dit kookboek een echte aanrader!

Het boek kan besteld worden bij Annette Van Ruitenburg, culinair publicist.

http://www.annettevanruitenburg.nl/product/smaken-van-de-griekse-zagori/

Greekimpression

Sharing impressions, creating experiences

Vivre Athènes

Sharing impressions, creating experiences

Family Experiences

Sharing impressions, creating experiences

Life In The Donkey Lane

Trusting the Life, Embracing the Uncertainty

homeingreece

enjoying life in Greece, economic crisis and all!

Katerina's Kouzina

Sharing impressions, creating experiences

Griekse Weetjes

De Griekse KookGek

skopelosnews

a blog about life on Skopelos

Reilen en zeilen in Griekenland

Sharing impressions, creating experiences

Geertje in Griekenland

schrijfsels vanuit de havenstad Piraeus

Ander Griekenland

Just another WordPress.com site

%d bloggers liken dit: