We bike Athens – Urban life & Street Art Tour

IMG_20171022_164036Fietsen in Athene. Net als jullie nu waarschijnlijk gingen ook mijn wenkbrauwen de lucht in bij het idee alleen al. Want waar denk je aan als je zegt Athene? Drukke straten, luid claxonnerende chauffeurs die als gekken door de stad razen, auto’s die dubbel geparkeerd staan of gewoon met hun neus op het voetpad, geen fietspaden en de Grieken zelf die over het algemeen een aangeboren degout hebben voor fietsen. Je ziet ze dan ook weinig in het straatbeeld en als je ze al ziet, dan zijn het vaak kinderen die te jong zijn om al gebruik te maken van een ander vervoermiddel. Nu ga ik hier niet hypocriet zitten wezen, het was ook bij mij ettelijke jaren geleden dat ik het stalen ros ter hand had genomen.

We hebben afspraak om twee uur in de wijk Thiseio, waar de fietstoer begint. Eigenlijk hadden we online onze reservatie vastgelegd voor de dag ervoor. Maar door een slapeloze nacht kwamen we te laat die ochtend en dus mailden we met de vraag of we een nieuwe afspraak konden maken. Het duurde niet lang of we kregen antwoord. Het was geen enkel probleem, alleen zou de fietstoer pas in de namiddag van start gaan. Van flexibiliteit gesproken! We bevestigden meteen.

Na een bezoek aan het prachtige Akropolismuseum die ochtend, gaan we in alle haast op zoek naar een snelle lunch. We willen onze afspraak niet weer mislopen. Tegenover het museum vinden we een zaak waar ze allerlei ‘pites’ verkopen, een soort gebak bestaande uit filodeeg dat kan opgevuld worden met zowel hartige als zoete vullingen. We gaan beiden voor ‘spanakopita’, filodeeg gevuld met spinazie en feta. Bij een ‘periptero’, de krantenkiosk, koop ik nog gauw een flesje gekoeld water. Het is oktober en de zon geeft een weldadige warmte, de hemel is stralend blauw. Ik zie Grieken met lange broeken. Sommigen dragen zelfs al hun met dons gevulde wintervest. De toeristen daarentegen lopen nog in short en korte mouwen. Terwijl ook ik nog in open sandaaltjes loop, zie ik Griekse vrouwen met hoge laarzen. Er is een trend deze zomer, geen enkele vrouw lijkt hier naar buiten te komen zonder de meteen in het oog springende felrode lippenstift. En bijna allen dragen een dikke laag bronskleurige, glamglow fond de teint die hun jukbeenderen mooi accentueert. Als ik reis, kijk ik graag naar gezichten. Griekse gezichten kan je eruit halen, door hun rechte neuzen met brede neusvleugels, door de manier waarop de ogen diep liggen, door de kleine, vierkante tanden. Wat ben ik jaloers op hun volumineuze, zwarte haren waarmee je de mooiste kapsels maakt en hun volle, donkere wenkbrauwen die hun gezicht nog expressiever maken. De Atheense vrouwen zijn elegant gekleed, hun nagels gelakt in de felste kleuren. Net zoals de vrouwen van het eiland Karpathos, zie ik meerdere Atheense vrouwen met mooie, symmetrische gezichten. Zij bepalen het stadsbeeld. Maar niet alleen zij. Evengoed, liggen of zitten langs de weg daklozen, met wilde, ongeknipte haren, met gescheurde, vuile kleren. Hun hele hebben en houden sleuren ze mee in een plastic boodschappentas.

IMG_20171022_15021320171022_133933We nemen de metro naar Thiseio. In vergelijking met de Brusselse metro, vind ik het hier heel netjes. Het stinkt hier niet en de vloeren glanzen. De verschillende lijnen staan duidelijk aangeduid zowel in het Grieks als in het Engels. Ze rijden stipt en je geraakt heel vlot van de ene bestemming naar de andere. Een ticket kost amper 0.60 Euro. Bij het Akropolisstation is een vitrine met archeologische vondsten. In één van de stations prijkt ook een grote poster met de foto van Melina Mercouri voor het Parthenon. Voor wie Mercouri niet kent: ze is de dochter van een Atheense politicus die carrière maakte als actrice en later ook als zangeres. Ze is vooral bekend van haar rol in de film ‘Never on Sunday’ die ze samen met haar man Jules Dassin maakte. Tijdens het kolonelsregime in Griekenland, ging ze in vrijwillige ballingschap. Ze keerde pas terug wanneer de dictatuur ten val kwam en gaf haar carrière daarna een politieke wending waarbij ze uiteindelijk Minister van Cultuur, Jeugd en Sport werd. Ze gooide zich ook volledig in de strijd om de zogenaamde Elgin Marbles terug te halen. Na haar overlijden richtte haar man de Melina Mercouri Foundation op om haar visie verder te zetten en om de Griekse cultuur zowel in het binnen- als buitenland te promoten en te verspreiden.

Thiseio is een verademing in vergelijking met het chaotische centrum van Athene. Er is een soort marktje met allerlei kraampjes, maar er lopen weinig mensen. Misschien ook omdat het middag is. We gaan op een bank zitten in het park vlak naast de metro. Tegenover ons ligt een man van middelbare leeftijd met opgetrokken benen te slapen. De harde bank waar hij op ligt, is te klein om zich volledig uit te strekken. Zijn arm heeft hij in een nogal onnatuurlijke pose uitgestrekt boven hem, waardoor zijn hand op de leuning rust, alsof hij niet de bank knuffelt, maar een ander levend wezen. Rechts van ons zit een Griekse vrouw op adem te komen, ze kijkt ons aan. We halen de ‘spanakopita’ uit het papieren zakje en eten snel.

We hoeven slechts een klein stukje te voet te lopen om bij de plaats van afspraak te komen. Buiten op het trottoir zit een jongeman op ons te wachten. Hij stelt zich voor als Sotiris. Na een korte uitleg over hoe de e-bikes werken, vraagt hij om even een klein toertje te doen om de fietsen te testen. Ik wankel op mijn fiets, zwalp van de ene kant naar de andere en vind nauwelijks evenwicht. Hoe deed je dat ook alweer fietsen? Ik negeer brommers en voetgangers en hoop dat er even geen auto doorkomt. Sotiris is alweer terug en geeft ons elk een flesje water voor onderweg. Hij hopt op z’n fiets en we vertrekken. Ik zie mezelf al na vijf meter op m’n neus donderen. Waarom gingen we nu ook weer fietsen? Ik weet niet waar ik mij het hardst op concentreer: niet vallen of niemand omver rijden. Ik slag erin beide te vermijden en gelukkig volgt er algauw een eerste stop.

Sotiris toont ons de eerste graffiti en wat het vooral ook interessant maakt, is dat hij er telkens de context bij schetst. We fietsen verder over hobbelige straatjes met links en rechts cafeetjes die vol zitten met Grieken. Zo nu en dan komt de geur van eten ons in vlagen tegemoet. Wat is het hier gezellig! Sotiris zegt dat dit het drukste gedeelte is en het straks iets rustiger wordt om te fietsen. Ik waag het om af en toe mijn fietsbel te laten rinkelen. Hoe ongrieks ook, ik krijg geen kwade blikken en de meeste voetgangers gaan gewillig opzij.

Ondertussen gaat het al een pak beter op mijn elektrische fiets. Ik begin het zelfs stilaan leuk te vinden. Naast de street art houdt Sotiris ook halt bij enkele belangrijke historische gebouwen die we onderweg tegenkomen. Hij toont ons de Universiteit van Athene met daarnaast de bibliotheek. ‘Mijn universiteitsgebouw ziet er helemaal niet zo indrukwekkend uit hoor!’, voegt hij eraan toe. Ik vraag hem wat hij studeert. ‘Politics.’ antwoordt hij. Even later fietsen we langs het modernistische gebouw waar de politieke wetenschappen gedoceerd worden. Er hangen grote spandoeken met in verf gespoten slogans. Het verbaast me dat dit kan, dat politiek en maatschappelijk geladen boodschappen aan een openbaar gebouw hangen en dat één en dezelfde plek zowel kan dienen voor educatie van studenten als voor de opvang van daklozen. IMG_20171022_152254IMG_20171022_152258We komen ook langs het Politechnio, de Technologische Universiteit, een plaats die voorgoed verbonden is met een gruwelijke gebeurtenis in de geschiedenis van het kolonelsregime. Toen studenten zich verschansten in het gebouw en opriepen tot protest, ramde de junta met een tank de poort bij de ingang van de universiteit. Tijdens de oproer kwamen verschillende studenten om het leven. Sotiris toont het nu verroeste hek dat als aandenken in het gras voor het gebouw ligt. De politie heeft het verbod tot toegang gekregen, wat maakt dat de universiteit ook dient als schuilplaats voor anarchisten en zelfs daklozen of vluchtelingen. Nog een dramatische plek waar we halt houden, is op de plaats waar een 15-jarige jongen tijdens een oproer in 2008 om het leven kwam door een kogel van de politie. De wijk Exarcheia is bijgevolg ook een no-go zone voor de politie, wat weer leidt tot andere problemen zoals criminaliteit en drugsgebruik.

In een park prijkt op de zijmuur van een gebouw een grote graffiti tekening met pluisbloemen. Het Griekse onderschrift luidt: ‘Kai ti den kanate gia na me thapsete, omos ksexasate pos imoun sporos’, wat zoveel betekent als: ‘Wat jullie allemaal niet gedaan hebben om mij te begraven, maar jullie vergaten dat ik een zaadje was’. Hoe meer graffiti we te zien krijgen, hoe genuanceerder en echter mijn beeld wordt van de stad. Maar voor mij is de mooiste graffiti van allemaal die van de hond Loukanikos. Niet alleen om de tekening zelf, maar ook om het verhaal dat erachter zit. ‘Ken je het verhaal van Loukanikos?’ vraagt Sotiris. Er verschijnt een glimlach op z’n gezicht terwijl hij ons maar wat graag het verhaal doet. Deze straathond verdedigde betogers tijdens protestbewegingen, hij ging keihard blaffen naar de politie met hun schilden en trotseerde zelfs traangas. Niemand leerde hem dit te doen, hij voelde gewoon instinctief aan dat er iets slecht aan de hand was. Zijn gedrag was zo opvallend dat hij zelfs het nieuws haalde. ‘Oh ja,’ voegt hij er nog aan toe, ‘Loukanikos means saucage in Greek’.

IMG_20171022_154003Ik heb het intussen helemaal gevonden met mijn elektrische fiets en ik geniet van de rit. Op drukke, brede straten waarschuwt Sotiris ons om goed rechts te blijven. We rijden ook vaak op het voetpad. Er is niemand die daar op reageert. Aan het begin en einde van de voetpaden in Griekenland is er vaak een geultje waardoor je er gemakkelijk over rijdt. Wanneer we moeten oversteken en wachten tot het licht op groen springt, excuseert Sotiris zich voor de fietsonvriendelijke staat van de straten. Wanneer de hoogte tussen de stoeprand en de straat te hoog is, is het nodig om even af te stappen. ‘Er is ooit eens een filmpje geweest, waarbij ze een voetganger en een rolstoelgebruiker filmden die zich verplaatsten in de stad. Jullie kunnen wel bedenken hoe dat is gegaan!’ Naarmate onze tocht vordert, komen er heel wat vragen in mijn hoofd. Ik ben nieuwsgierig naar Sotiris zijn visie over de dingen. Het duurt niet lang of we zijn in een politiek gesprek verwikkeld.

Ik vraag hem naar de huidige toestand in Griekenland betreffende de eurocrisis. We vragen ons af hoe het komt dat er in het nieuws nog zo weinig over gezegd wordt. Ik verduidelijk hem het beeld dat bij ons door de media geschetst wordt van Griekenland, hoe mensen soms kortzichtig ideeën herhalen en Grieken afgeschilderd worden als luieriken en profiteurs. Hoe zich in ons land iets gelijkaardigs voordoet. We zijn het erover eens dat het huidige klimaat van polarisatie heel nefast is. Ik vraag hem wat hij als oplossing ziet, hoe hij denkt dat we de situatie kunnen veranderen. Volgens mij begint het bij het politieke beleid. Ik begrijp bijvoorbeeld niet hoe Grieken steeds weer voor dezelfde partijen gaan stemmen. Sotiris merkt op dat dat inderdaad een probleem is, maar er misschien ook gewoon geen andere partijen zijn. Zijn mening is dat er niet alleen verandering moet komen op politiek gebied, maar dat de verandering vooral van onderuit moet komen, vanuit de maatschappij zelf. Er moet een soort mentaliteitswijziging plaatsvinden. Nieuwsgierig vraag ik me af hoe hij dat concreet zou aanpakken dan, maar de tijd ontbreekt om er verder op in te gaan. Ineens houdt hij halt. ‘Normaal eindigt de toer hier, maar omdat ik ons gesprek zo interessant vind, zal ik jullie nog een graffiti tonen.’

We rijden nog een stukje alom en passeren langs de archeologische site van Kerameikos. Ik ga naast Sotiris fietsen en vraag hem wat we net zagen. ‘Dat is Kerameikos, de oudste begraafplaats van Athene.’ Even verder stoppen we bij de laatste graffiti. Voor we terug rijden, vraag ik hem nog wat zijn ambitie is voor de toekomst. Hij lacht zuchtend. ‘Mijn studie afronden en daarna als ober gaan werken.’ ‘Dat is erg cynisch. En triest.’ antwoord ik hem. ‘Er zijn weinig jobmogelijkheden. Misschien studeer ik nog geschiedenis bij en start ik een nieuw project op als gids. Zoals ik nu doe met de fietstoers.’ ‘Dat lijkt me een heel leuke job’, zeg ik hem. ‘Weet je, ik ontmoet verschillende mensen uit verschillende landen en ik hoor hun ideeën en meningen. Dat beïnvloedt ook mijn ideeën en bezorgt mij een ander perspectief wat interessant is. Maar wat ik vooral zo fijn vind aan werken met toeristen is dat je een deeltje wordt van hun reis. Zij komen hier, maken een tocht met jou en ze gaan weer weg. Maar je maakt voor altijd deel uit van hun herinnering. Dat maakt het waardevol.’ Ik ben verrast door zijn filosofische opmerking. Het is een bijzonder mooie gedachte om de rit mee af te sluiten.

20171022_14011820171022_165755We parkeren onze fietsen voor het kantoortje. Hoewel we haast weer vertrekken uit Athene wil Sotiris ons nog wat extra tips geven voor leuke barretjes en concerten. Terwijl we even op hem wachten, aai ik de kat die nog steeds ligt de soezen op de terrastafel. Hij komt terug met een stadskaart en duidt met balpen enkele must-do’s aan. ‘Willen jullie nog wat water?’ Hij loopt snel de trap weer af naar beneden en overhandigt ons elk nog een flesje. Om te bekomen van de rit, gaan we freddocappuccino drinken op een terras. Van hieruit heb je een prachtig zicht op de Akropolis. Athene zit vol contrasten. Je kan voor of tegen street art zijn, maar dit maakt deel uit van de stad. En wat deze stad zo uniek maakt, is hoe de Oudheid en de huidige tijd in elkaar vervloeien, hoe zowel antieke zuilen als graffiti hier een plaats naast elkaar hebben. Bedankt WeBikeAthens en Sotiris voor deze meer dan boeiende fietstocht!

Zagori – Hotel Porfyron

20160506_171648Jaren terug las ik in Griekenlandmagazine een artikel over hotel Porfyron. Dat rode huis in het bergdorp Ano Pedina in de Zagori sprak meteen tot mijn verbeelding. Ik dacht als ik ooit in de Zagori kom, dan wil ik naar dat rode huis.

Met ons busje reden we vanuit Ioannina de bergen in. We lieten de stadse drukte achter ons. Hoe hoger we klommen, hoe weidser het landschap. Ruige, kale bergen en groene vlaktes wisselden elkaar af. Er waren slechts weinig andere auto’s. Hoewel we op voorhand via mail goede instructies hadden gekregen van Rita, misten we de eerste keer toch de juiste afslag naar Ano Pedina. Maar we merkten het algauw en maakten rechtsomkeer. In geval van nood hadden we ook nog een telefoonnummer van haar. Dat was niet nodig. Na enige tijd reden we het bergdorp in. Links en rechts zagen we die typische huizen gebouwd uit de grijze natuursteen die je hier vindt met hun karakteristieke daken. Maar het rode huis zagen we nog niet meteen. We vervolgden het smalle weggetje omhoog toen ineens net iets hogerop nog het statige, rode huis tevoorschijn kwam. We parkeren het busje langs de weg en laden het gerief uit. Ik ben wat zenuwachtig. Rita klonk erg vriendelijk in de mails die we elkaar stuurden, maar hoe zal het in het echt meevallen? Langs een houten poortje komen we op de binnenkoer. Rechts op het terras likt een kat haar voorpoot en wrijft ermee over haar kop. Ze staart ons aan maar blijft rustig zitten. Er zijn twee deuren en we weten niet

meteen waar de ingang zich bevindt. Die recht voor ons wordt geopend. Rita komt uit de deuropening en heet ons welkom. We gaan binnen. Ik zie een prachtige, oude houten trap en een donkerhouten boekenkast. Ik hou van boeken in huis. Het was de Romeinse redenaar en filosoof Cicero die zei: een huis zonder boeken, is als een lichaam zonder ziel. Wanneer ik ergens kom en boeken zie, dan weet ik dat ik het wel zal kunnen vinden met de mensen die er wonen. Binnen was het schemerduister en stil. Rita liet ons onderling kiezen uit de vrije kamers. Luidruchtig overleg. Toen we er niet echt uitgeraakten, reikte ze ons één voor één een sleutel aan. Ze leek me op het eerste zicht wat onwennig. Of misschien was het iets anders. Er brak iets toen we binnenkwamen. Met onze onstuimige, stadse energie sloegen we haast de stilte aan diggelen. Misschien was het dat wat haar ongemakkelijk maakte. Waarschijnlijk was ze een ander soort klanten gewoon. Ik nam me voor erop te letten dat we als groep niet teveel lawaai maakten in huis. De oude houten trap kraakte onder onze voetstappen. Dit is wat oude huizen zo mooi maakt. Ze spreken, ze vertellen een verhaal. De kamer was ruim. De hoge ramen met smeedijzer ervoor keken uit op het dal. Ik ging op zoek naar een extra deken. Het was pas mei en hier in de bergen kon het nog goed afkoelen.

20160507_191146

DSC_0115Wanneer we opgefrist waren, gingen we terug naar beneden waar Rita ons had uitgenodigd voor een drankje aan de bar. In het smalle gangetje dat naar de leefruimte leidde, hing een kader aan de muur met een artikel. Ik bleef even staan lezen. ‘Toen ik het Griekse dorpje zag, was ik meteen verkocht.’ luidt de titel. Rita vertelt over haar leven, hoe ze haar Griekse man Yiannis ontmoette en hoe ze hier uiteindelijk in de Zagori terechtkwam.

Bij de bar bestellen we elk wat te drinken. In de leefruimte staat een grote, houten tafel die vol ligt met brochures, magazines en boeken. Langs de wand een houten rek met zelfgemaakte confituurtjes en enkele exemplaren van haar kookboek ‘Smaken van de Griekse Zagori’ dat ze zelf schreef en eerder dit jaar uitgebracht werd. Daarnaast een open haard en achterin de ruimte de tafels waar de gasten kunnen dineren. De bar die gevuld is met een hele reeks glazen flessen, oogt mooi. Rita legt uit dat dit het resultaat is van haar uit de hand gelopen hobby: likeurtjes maken. Dat ze er best fier op is, valt niet te ontkennen want na elk avondmaal krijgen we telkens een ander likeurtje te proeven.

DSC_0278Yiannis komt binnen langs de zijdeur en begroet ons. Ineens rinkelt de telefoon. Ik hoor haar zeggen dat we goed toegekomen zijn en er zo meteen aankomen. Wanneer ze neerlegt, vertaalt ze in het Nederlands dat het Lena was die vroeg of we eraan kwamen voor de workshop kaasmaken. Het heeft met kleine dingen te maken. Zomaar ineens voel ik me geen toerist meer. Het lijkt wel alsof we al deel uitmaken van het dorp. En ook hier krijgen we steeds meer het huiselijke gevoel. Zoals ’s avonds bijvoorbeeld wanneer de gasten eten en Yiannis even op een stoel gaat zitten terwijl hij een boek leest. En Rita die achter de toog aan haar computer zit en even facebook checkt. Of wanneer ik na de hike in de Vikos kloof de volgende dag opsta met keiharde spierpijn en ze me een zalf wil geven om de pijn te verlichten. Of wanneer één van ons ziek wordt en een dag in bed belandt en ze aanbiedt om wat thee of soep te maken. Wanneer we vertrekken, wordt er hartelijk afscheid genomen. Hotel Porfyron werd voor even ook ons rode huis.

Thessaloniki

Witte Toren – Λευκός Πύργος

20130703_180426Wanneer je wandelt langs de zee op de mooie Nikis boulevard, zie je reeds in de verte het symbool van Thessaloniki verschijnen, de Lefkos Pyrgos of de Witte Toren. Deze toren maakte oorspronkelijk deel uit van een Byzantijnse versterking, maar werd later door de Ottomanen herbouwd om de haven te verdedigen. Tijdens de Ottomaanse periode deed de toren ook dienst als gevangenis en werden er massa-executies uitgevoerd. Toen de Grieken zich echter bevrijdden van de Ottomanen, maakten ze de toren symbool van hun onafhankelijkheid.  De toren die ook de bloedtoren werd genoemd, als verwijzing naar de vele executies, werd nu witgekalkt en kreeg vanaf dan de naam Witte Toren. De toren ziet er vandaag eerder beige uit dan wit en doet tegenwoordig dienst als museum. Via een trap aan de binnenkant kan je bovenop de toren geraken vanwaar je een prachtig uitzicht hebt. Als je na het wandelen zin hebt om even te gaan zitten, is er keuze te over aan gezellige cafeetjes. Langs de Nikis boulevard ligt het ene café naast het andere met zicht op de zee. Dit is de ontmoetingsplaats voor Grieken, hier komen ze voor hun dagelijkse koffie. Zelfs als het koud is zitten de terrassen vol, ze zijn immers voorzien van verwarmingselementen. Een ding is zeker, een Griek kan niet zonder zijn koffie!

Tsimiski straat – Οδός Τσιμισκή

Parallel aan de Nikis boulevard loopt iets hoger de Odos Tsimiski, de winkelstraat bij uitstek. Vrouwen op torenhoge hakken flaneren zonder waggelen en zonder struikelen van de ene vitrine naar de andere. Wat niet meteen een evidentie is als je weet hoe Griekse voetpaden eruit zien. Vaak oneffen, gebobbeld, soms plots versmallend of ophoudend, met lage bomen die plots opduiken op het midden van de stoep – ja inderdaad in de zomer geven ze de nodige schaduw, maar waarom in het midden van de stoep? – en natuurlijk niet te vergeten de fout geparkeerde auto’s die met hun neus of achterste het pad versperren. We moeten wel toegeven dat ondanks de onhebbelijke gewoonte van Grieken om overal zo dicht mogelijk te parkeren om toch maar niet te hoeven stappen, het ook een feit is dat er vaak te weinig parking is voorzien. Logisch dus dat men dubbel gaat parkeren en op de stoep gaat staan. Een parkeerplaats vinden in hartje Thessaloniki is dan ook geen sinecure. Dus dan maar zoveel mogelijk te voet. En Thessaloniki is een stad die zich uitstekend leent om te voet te verkennen. De meeste bezienswaardigheden liggen niet heel ver uit elkaar. Voor vrouwen op hoge hakken of niet, is de Tsimiski straat hoedanook een erg leuke plek om te wandelen en te winkelen.

De Ladadika – Τα Λαδάδικα

Ta LadadikaWie van al het wandelen honger heeft gekregen, moet absoluut naar de buurt die Ta Ladadika heet. Deze charmante oude wijk met zijn geplaveide nauwe straatjes en oude huizen heeft een grote keuze aan restaurants en tavernes en is zowel overdag als ’s avonds heel gezellig. Ook hier zijn de terrassen vaak overdekt en verwarmd en zelfs wanneer de regen met pijpenstelen uit de lucht valt, blijven de Grieken onverstoord verder eten. Het heeft zelfs zijn charme, het gekletter van de regen op de kasseien die wanneer ze nat zijn gaan glanzen en de kleurrijke verlichting van de restaurants weerspiegelen, luid babbelende Grieken die het geluid van de regen en andere bezoekers willen overstemmen en op de achtergrond de klanken van Griekse muziek. Ta Ladadika was oorspronkelijk een Joodse buurt waar olijfolie verhandeld werd. De naam verwijst dan ook naar het Griekse woord ‘ladi’ wat ‘olie’ betekent.

 

Archeologisch Museum – Αρχαιολογικό Μουσείο

Archeologisch Museum ThessalonikiDe laatste jaren is er enorm veel werk geleverd om de musea van Griekenland te moderniseren. Een absoluut mooi voorbeeld daarvan is het Archeologisch Museum van Thessaloniki dat zich niet ver van de Witte Toren bevindt. Steeds vaker worden de nieuwste technologische snufjes aangewend om de vondsten nog beter tot hun recht te laten komen en om de historische achtergrond te schetsen. Waar je op het eerste zicht zou denken dat deze moderne technologie de oude vondsten eerder doet zwijgen dan spreken, blijkt dit toch niet het geval. Het lijkt wel dat door de verschillende projecties en de mogelijkheid tot interactie het verhaal achter deze objecten nog meer tot leven komt. Daar waar je op de site zelf vooral je eigen fantasie nodig hebt om de stenen tot leven te wekken, helpt de moderne technologie je in het museum om dit te doen. Ook aan de belichting is in dit museum heel wat aandacht besteed. Men kan gerust enkele uren doorbrengen in dit prachtige museum.  Er zijn heel wat objecten tentoongesteld uit de Macedonische periode waaronder ook de vele fijn gesculptureerde goudvonsten. De wellicht bekendste vondst van het museum is echter de zogenaamde Derveni krater. Deze impressionante krater die opgegraven werd in het dorp Derveni, beeldt het mythologische verhaal uit van Dionysos en Ariadne.

Kreta – Psaromoura Residence

Psaromoura ResidenceHeb je er al altijd van gedroomd hoe het voelt te leven op een Grieks eiland? Dan is Psaromoura Residence op Kreta de ideale plaats om dit te beleven! De villa bevindt zich hoog op een heuvel, in het dorpje Agia Pelagia, zo’n 17 km ten westen van Heraklion en is rustig gelegen.

Dit prachtige huis met z’n warme terracottakleur en de fuchsiakleurige bougainville die zich weelderig over het balkon uitstrekt beschikt over 5 slaapkamers die in totaal plaats bieden aan 8 personen.

Beneden is er een volledig ingericht salon met keuken waar je gezellig met vrienden en familie kan koken of ontspannen. Ook is er op het aangename terras buiten een barbecue voorzien, terwijl de kinderen zich ondertussen kunnen uitleven in de veilig omheinde tuin.

Via aangelegde trappen kan m’n via de heuvel afdalen naar het witte keienstrand dat Psaromoura heet. Manos, de gastheer, vertelt me wat die naam betekent. ‘Psari’ betekent ‘vis en ‘mouri’ is gezicht’. De vorm van de baai doet dus denken aan de kop van een vis. Wanneer ik hem vraag waarom mensen naar Agia Pelagia moeten komen dan wijst hij op de ideale ligging. Ongeveer in het midden gesitueerd is het eenvoudig om zowel het westen als het oosten van Kreta te ontdekken. En verder? Gewoon relaxen en genieten van de pure Kretenzische keuken! Voor de mensen die toch een actieve vakantie verkiezen, zijn er eveneens tal van mogelijkheden zoals duiken, vissen, een boot huren, fietsen of paardrijden. In de zomer zijn er ook heel wat evenementen zoals avonden met Kretenzische muziek. Een smal straatje leidt van de villa naar het dorp zelf waar tal van tavernes, bars en winkeltjes zijn. Wie een zandstrand verkiest, kan dus ook gemakkelijk hierheen komen.

De villa biedt een prachtig zicht op de baai en de blauwe Egeïsche Zee. Beeld je in hoe je vanop het terras, genietend van een Kretenzisch wijntje, de kleuren van de zonovergoten dag ziet veranderen van roze, naar paars en uiteindelijk naar het donkerblauw van de nacht. De jasmijnstruiken verspreiden een heerlijk zwoele geur en als je dan al die sterren ziet fonkelen, zoals ze in het Grieks zo mooi zeggen ‘de ogen van de hemel’, dan heb je maar één wens, hier zo snel mogelijk terugkomen!

Meer informatie:

Manolis Verikokidis

Tel.: +30/69/726.981.02

Mail: psaromoura.residence@gmail.com

Greekimpression

Sharing impressions, creating experiences

Vivre Athènes

Sharing impressions, creating experiences

Family Experiences

Sharing impressions, creating experiences

Life In The Donkey Lane

Embracing the uncertain, trusting the journey

homeingreece

enjoying life in Greece, economic crisis and all!

Katerina's Kouzina

Sharing impressions, creating experiences

skopelosnews

a blog about life on Skopelos

Reilen en zeilen in Griekenland

Sharing impressions, creating experiences

Geertje in Griekenland

schrijfsels vanuit de havenstad Piraeus

Ander Griekenland

Just another WordPress.com site

%d bloggers liken dit: